Gülümse

İnsan, hiç ummadığı bir şekilde hayatına giren veya hiç hesapta yokken hayatından çıkıveren şeylerle sınanırmış. Ben ikisiyle de sınanıyorum… Hem bir çocuğun varlığıyla hem de bir adamın yokluğuyla… Bazen eksildiğimi hissediyorum, bir yanımın yarım kaldığını; bazen de tuhaf biçimde azaldıkça arttığımı, arttıkça güçlendiğimi. İnsan azalarak da tamamlanıyormuş diyorum kendi kendime: vazgeçerek, geriden gelerek, yavaşlayarak. Aslında çile çekerek büyüyor ve günbegün olgunlaşıyormuş. Dışarıdan güçlüymüş gibi gözüksem de içimdeki yaraların iyileşmemesinden anlıyorum bunu. Senelerdir geceleri uykunun haram olmasından. Gündüzleri kalkmak istememekten. Boğazımda hep bir hırıltı var. Sesim boğuk boğuk çıkıyor. Eskiden koşa koşa gittiğim yerlerden yavaş yavaş çekildim, bin bir coşkuyla seğirtmelerimden uzaklaştım. Evet, uzaklaştım.

Ama işte toparlanıyorum; çünkü sen varsın, buradasın, hep yanı başımda…

Bazen tam düşecekken, denizin ortasında fırtınada yönünü şaşırmış bir tekne gibi dönüp dururken senin bir bakışınla kendime geliyorum. Hele de –nadiren– gözlerimin ta içine bakmanla; bir an beni duyman ve hatta bana gülümsemenle. Şu koskoca altı yılda bakışlarımızın karşılıklı buluştuğu anlar o kadar az ki! Oysa bu basit gibi görünen şeyin bir anne-oğulun dünyasında ne büyük bir ilerleme olduğunu kim bilebilir! Çok az kişi, içinde gözyaşının, umudun, tahammülün, yorgunluğun ve minik minik zaferlerin üst üste bindiği; bir günün bir ay gibi geçtiği bu koskoca zamanın kıymetini anlar. Önceden kameralara bakmak bile istemezken, “gülümse” dediğimde elindeki fotoğraf makinasına poz vermenin gösterdiği sosyalleşmeyi takdir edecek kişi sayısı bir elin parmaklarını geçmez. Dünyanın yüzde 99,9’u bu mutluluktan habersiz yaşar. Artık biliyorum… Kameraya verdiğin şey sadece bir ‘poz’ değil, bir annenin otizmli evladıyla göz teması kurduğu kıymetli bir an. Bir yaşama nedeni, büyük bir emeğin, ancak peygamberlere yaraşır bir sabrın neticesi.

Ben sabretmeyi senden öğrendim. Sabır kelimesini harf harf, hece hece beynime kazıdım. Senin kendi rutininde bir hayat sürmeni, kendi yolunda, kendi hızında gitmeni kabullendim. Dört yaşında adım atmanı, beş yaşında konuşmaya başlamanı bekledim. Gece uykusuzluklarını, takıntılarını, durduk yere çığlık atmalarını, ufak bir şey için saatlerce tutturmanı ve öfke nöbetlerini sineye çektim. Yeri geldi çaresizlikten seninle birlikte ağladım, yeri geldi seninle çığlık çığlığa bağırdım. Ve bu döngünün ardından gelen küçücük bir mola ne büyük bir mükâfatmış anladım:

Bir kahve arası…

Balkonda güneşin yüzüme vurduğu, rüzgârın yanağımı okşadığı bir an…

Pencere pervazında bir çift kumru…

Azıcık bir su birikintisinde kanatlarını çırpıp duran bir serçe…

Ve incecik bir sessizlik…

Babanın ardında bıraktığı gibi ağrılı bir sessizlik değil bu seferki. Ağzından çıkan o yüksek perdeli seslere kulaklarını tıkayarak çekip gideli bugün tam iki sene oldu. Gidişiyle bir uzvum kopmuş gibi hissetmiyorum artık. İlkin anlamaya çalıştım. Sonra anlamaya çalışmaktan bitap düştüm. Beni kim anlasındı? Kim omzuma dokunsun da acımı hissettiğini hissettirsindi? Derken kolumu kanadımı sardım. Öyle ki –hani o elindeki kaşığı habire masaya vurman gibi– gürültülü rutinlerinden kaçmak için habire kendini dışarı atan çatık kaşlı adamın artık aramızda olmayışından huzur bile duydum!

Adını, sahanın kralları Arda Turanlar, Arda Gülerlerden etkilenerek koyduğu oğlu, değil top sürmek, onun için tam bir hayal kırıklığıydı. Tüm bunların yerini terapiler, değişik ilaç kombinasyonları, dil ve konuşma becerileri aldı. Sıradan bir ruhsal ve fiziksel gelişim göstermeyeceğini anladığı andan itibaren de ne bu hakikatle yüzleşebildi ne de onu kabullenebildi. Kendine, başarılarla dolu şanlı geçmişine konduramadığı, hatta gizli bir utanç duyduğu oğlunu bir kez olsun içtenlikle dinlemedi. Kendi kabuğuna çekildi ve evin içinde görülmeye görülmeye bir gölgeye dönüştü. Dışarıdaki herkesle mücadele edebilirdim ama aynı evin içinde bir gölgeyle değil. En sonunda beklenen oldu ve içine atıp durduğu duygularını daha fazla zapt edemedi; her geçen gün biraz daha çatırdayan bu evliliği bitirmekte buldu çareyi. Senin sessiz, derin ve kendi içindeki kocaman dünyanda rol almaktan korktu belki. Belki de hayata senin ufuk çizginden bakmayı, seninle birlikte minik adımlar atmayı beceremeyeceğinden endişelendi.

Oğluyla giderek seyrelttiği hafta sonu buluşmalarından birini yine bir bahaneyle savuşturduğunda mutfak masasına oturdum. Elime terapistimin tavsiyesine uyarak bir kalem-defter aldım ve karalamaya başladım:

“İnsan, hiç ummadığı bir şekilde hayatına giren veya hiç hesapta yokken hayatından çıkıveren şeylerle de sınanırmış. Ben ikisiyle de sınanıyorum…”

Sonra kendime bu mektubu yazdım. Lodos ve yağmur şehri teslim almıştı. Kimi yerlerde ağaçlar devrilmiş, çatılar uçmuş ve evlerin alt katlarını su basmıştı.

Nermin Tenekeci

İşbu web sitesi ve tüm sayfaları Fikir ve Sanat Eserleri Kanununa tabidir. Sitenin içeriğine ilişkin her türlü ses, görüntü, yazı içeren bilgi-belge, her türlü fikri ve sınai haklar ile tüm telif hakları ve diğer fikri ve sınai mülkiyet hakları Zift Sanat’a aittir.